Femke: Kinderwens

Wanneer mensen mij vroeger vroegen wat ik wilde worden, was mijn antwoord altijd ‘moeder’. Er was niets wat ik liever wilde. Mijn ouders zagen al snel dat ik andere kinderen geweldig vond, en dan vooral het stukje ‘zorgen voor’. In mijn puberteit paste ik wekelijks op bij verschillende gezinnen, en later ben ik ook gaan werken met kinderen. Kinderen speelden een hele grote en belangrijke rol in mijn leven. Het WAS mijn leven. Toen ik 24 was leerde ik mijn man kennen. Gelukkig kwam ik er al snel achter dat hij ook gek was op kinderen, oké, misschien niet zo extreem als ik, maar hij kon er echt van genieten.
Samen hadden we het ook al snel over kinderen krijgen, en samen kregen we de wens een (groot) gezin te vormen. 
Een half jaar na ons trouwen stopte ik met de pil en ik telde elke maand af. Ik herinner me dat ik na een maand of 4 onrustig werd (2012) ik uitte mijn zorgen bij mijn man, maar hij stelde me gerust. Het komt echt wel! Maar na 9 maanden was ik nog niet zwanger, na 12 maanden ook niet. 

Ik zie ons nog zitten bij de huisarts. Ze keek ons aan alsof en zei ‘er zijn zoveel stellen als jullie waarbij het even duurt, ik doe wat basis onderzoeken en dan stel ik voor dat jullie het nog 6 maanden proberen. Van binnen zei een stemmetje toen al. ‘Nee, we kunnen het niet zelf, we hebben hulp nodig’. 
Alle onderzoeken zagen er goed uit en zo zaten we weer thuis met lege handen. De kinderwens werd een DING in ons leven. Ik stond ermee op en ging ermee naar bed. Het was er ALTIJD en het vertrouwen in mijn lijf begon kleine scheurtjes te vertonen.

Een half jaar later, nog geen zwangere buik en zo gingen we weer naar dezelfde huisarts. Ze verwees ons ( thank God) meteen door naar de gynaecoloog in ons plaatselijke ziekenhuis.
Vanaf toen, was alles anders. Zwanger worden werd iets medisch in plaats van iets intiems. De malle molen begon. Er volgden onderzoeken en we moesten allerlei vragen beantwoorden. Wederom was alles goed, ALTIJD, was alles goed. En toch was daar weer dat stemmetje dat zei. Help ons!
De conclusie was dat ik gewicht moest verliezen en we het weer moesten proberen. Er was geen reden tot zorg volgens de gynaecoloog. En daar sta je dan weer, leeg en volkomen machteloos.

We gingen ons zelf verdiepen in klinieken en ziekenhuizen en kwamen uit (2014) in een kliniek in Brabant. Er volgden wat onderzoeken en gesprekken. Maar nu waren er ineens allerlei mogelijkheden. We ondergingen IUI behandelingen, 4x maar hadden nooit resultaat. Ik had er schoon genoeg van en wilde verder. Het kon me niet meer schelen hoe, maar ik moest en zou zwanger worden. 

Inmiddels was het 2015 en in januari startte we met de eerste ICSI behandeling. Het voelde goed, ondanks het weinige aantal eitjes (6) waren er embryo’s en na de terugplaatsing volgden er 2 spannende wachtweken. Maar toen was daar de positieve test, ik was zwanger!! Wat waren we blij, na 1 poging al zwanger. Vol vertrouwen, dat dit hem moest worden. Ons kindje in wording. Tot daar een week later ineens bloedverlies om de hoek kwam kijken. Wat was dit? Een miskraam? Ik belde de kliniek, en vertelde het verhaal. Het hoefde niets te betekenen maar wederom was daar dat stemmetje, een gevoel dat het niet goed zat. En een paar dagen later kreeg ik een miskraam. Zoveel verdriet had ik daarvoor nooit gevoeld. Alle hoop en alle toekomst dromen weg, 1 een klap. Het vertrouwen in mijn lijf was WEG.  

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *