Hoe kijk ik terug op mijn ivf-trajecten?

Ik zat dus met Thierry aan de tafel te eten waarop hij in één keer de vraag stelde: Hoe kijk jij terug op de ivftrajecten? Ik de droogkloot zei natuurlijk direct ja de laatste goed! Waarop hij zegt is dat alles? Haha!  Misschien is het leuk zegt hij, om een blog te schrijven hoe jij terugkijkt op alles. Zowel Nederland als Duitsland. Best een goed idee van mijn man he! Ik ga eens een poging wagen om het op papier te zetten. Ik moet wel zeggen de laatste tijd moet ik echt mezelf een schop onder mijn kont geven om te bloggen voor mezelf. Maar ik ga het zeker weer oppakken. Ik heb leuke onderwerpjes klaar staan. Maar nu eerst terugblikken op toen. Lezen jullie mee? 

Ik zit nu achter mijn Macbook en ik denk nu al pff waar moet ik beginnen, het is zo een lange weg geweest. Een weg met veel emoties en diepe, diepe dalen. Maar één ding kan ik zeker zeggen, je relatie wordt er sterker door. Of nou ja bij ons wel. Elke dag, elke week , elke behandeling  zijn we dichter naar elkaar gegroeid. En dat heb je in zo een zwaar traject echt wel nodig.  Ik weet nog heel goed dat ik in het begin het traject zei tegen Thierry, Als dit het is hou ik het wel lang vol denk ik. Ik had nergens last van met de spuiten, geen pijnen niet ziek zijn maar alleen aankomen. Wat ik overigens het allerergste vind van de medicijnen het aankomen.  Maar hoe kan je nou zeggen bij poging 1 en terugplaatsing 1 dat je dit wel jaren gaat volhouden? Kan toch niet… maar zo stapte wij er eigenlijk wel in. Ik of nou ja beter wij als 2 nuchtere mensen kunnen best wel wat hebben, we zijn laat maar zeggen niet een zachtgekookt eitje.  Maar ik kwam er al snel achter natuurlijk dat het onzin is wat ik zei en dat het echt wel zwaar is. Vooral elke keer die negatieve testen dat breekt je zo op dus ik nam snel mijn woorden weer terug. Als ik nu mijn gezicht zie en toen, man man man wat een verschil zeg. Wat had ik een dik gestrest verdrietig gezicht zeg ongelofelijk. 

Wat kan je je soms vergissen he is sommige dingen, niet alleen in behandelingen of ziekenhuizen maar ook zeker in vrienden.  We gingen van Ede naar Nijmegen en van Nijmegen naar Duitsland, en de overstap naar Nijmegen waren we al super blij mee, moet je nagaan wat daar wel niet allemaal is gebeurd. Nu kan ik wel zo stoer zeggen we hadden direct naar Duitsland moeten gaan maar dat weet je natuurlijk ook niet van tevoren. Maar toch denk ik zo. Als er ooit (ga er maar niet vanuit) naar boven komt we gaan het traject weer in dan gaan we zeker weten direct door natuurlijk. En om daar direct even op in te haken, hoe wij nu denken blijft het hierbij!! Dus kom asjeblieft niet aanzetten met wanneer komt de 3e

Ik ben ziekenhuis moe zeg ik de laatste tijd heel veel. Het is dat de echo’s ook in het ziekenhuis moeten dat dat nog het leuke gedeelte is maar we zijn er zo onwijs klaar mee. Dikke kruis door dat heen.  Ik kan ook zeker heel goed begrijpen dat mensen er een punt achter zetten, achter het traject. Het brengt zo veel met zich mee, wat ik dan alleen niet snap is dat ook vele uit elkaar gaan door het traject. Je hebt elkaar zo gigantisch nodig, ik zou echt niet weten wat ik zonder Thierry moest hoor.  Snappen jullie wat ik bedoel, ik begrijp het wel maar ik snap het niet. 

Toen we overstapte van Nijmegen naar Duitsland dachten we weer natuurlijk hadden we dit maar eerder gedaan. Zo denken we elke keer zouden jullie wel denken. Maar het is echt!! Als ik erop terugkijkt mag Nederland er echt nog wat van leren. Die k*t protocollen en regeltjes om gek van te worden. Je zou toch denken dat ze in Nederland een keertje moeten nadenken waarom er een groot aantal stellen naar het buitenland gaan voor hun medische zorg. Of ben ik nou gek. 

En dan hebben we het nog niet eens over vrienden die bij je weg lopen. Omdat je wat stiller bent of niet lekker in je vel zit of dingen voor jezelf wil houden en liever niet deelt. Echt in heel het traject ben ik er wel achter gekomen wie je echte vrienden zijn. Vrienden die zeggen jank alles maar even bij elkaar, of even de bevestiging geeft dat je sterk ben en dat de hormonen kut zijn. Ik heb veel geleerd in al die jaren. Ben ik veranderd? Ja dat ook zeker, ik ben een stuk sterker geworden dan dat ik was. Ik kies nu voor mijn eigen gezin en toekomst, ik denk nu meer aan mezelf dan aan een ander.

Liefs Chantal 

Eén reactie

  • Claudia

    Hoi Chantal & Thierry, want onwijs dapper om dit zo allemaal op je blog te zetten. Het moet een zwaar traject voor jullie zijn geweest.Ik herken veel in je verhaal en ik zit nog maar aan het begin van alles… Ik heb een vraag wat is bij jullie uiteindelijk de keuze geweest om naar Duitsland te gaan. En kreeg je dit allemaal vergoed door je zorgverzekering? Ik moet zeggen je/jullie inspireren mij wel en geven de good mood om de hoop niet op te geven. Geniet lekker van de 2 mannetjes in je buik.liefs Claudia

Laat een reactie achter op Claudia Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *