Nanda : Later word ik moeder


Een lief poppenmoedertje, dat is toch het beeld waar je van smelt als je een dochter hebt? Mijn poppenliefde was oprecht, maar ik wilde meer dan dat en dat wist ik al heel jong. Vanaf het moment dat ik kon praten (en dat was beangstigend vlot, sorry mam voor alle situaties waarin je door de grond had willen zakken als ik in erg duidelijke taal een onbedoeld nogal gedurfde vraag stelde aan een voorbijganger) zei ik dat ik moeder wilde worden. Ik wilde geen prinses worden, of dokter maar gewoon moeder. 

Toen ik naar de middelbare school ging speelde ik nog steeds met poppen, weliswaar met een levensecht exemplaar en had ik een echte kinderwagen op marktplaats gescoord. Ik genoot er intens van om met haar te wandelen, door het centrum te lopen en al die nieuwsgierige blikken die even in de wagen keken en vervolgens de opmerking maakten “och wat ligt ze lekker te slapen”. Niet wetende dat het een pop was die ze voor een baby aan zagen. Best een beetje creepy als ik er nu aan terug denk maar toen vond ik het fantastisch.

Ik wilde jong moeder worden. Het liefst op mijn zestiende al maar gelukkig had ik genoeg hersens om te bedenken dat ik een kindje op die leeftijd niet genoeg te bieden had. Daarom studeerde ik, haalde ik verschillende diploma’s, kreeg de geweldigste man die ik me maar kan wensen, een leuke baan en bouwden we ook nog eens samen ons droomhuis. 

Vorig jaar maakten we onze nummer één op de wensenlijst reis naar Curacao. Daar slikte ik mijn laatste pil en gooiden we de strip weg omdat een kindje heel erg welkom zou zijn. Het moment dat we ervoor gingen bracht me zoveel rust. Al jaren klapperden mijn eierstokken gigantisch en toen het moment daar was dat we ervoor gingen voelde dit echt als een bevrijding. Eindelijk zou ik mijn echte dromen najagen, samen met de persoon met wie ik dit het liefst wilde doen. Ik voelde me bevoorrecht om het op mijn 22eallemaal zo voor elkaar te hebben, dat we het kindje waarvan we intens hoopten dat het ons gegund zou zijn nu wel naast liefde een veilige en stabiele basis konden geven.

Ons wondertje was nog geen werkelijkheid maar de weg ernaartoe mocht eindelijk bewandeld worden…





Lieve Nanda,

Bedankt voor het delen van jou blog. Met veel plezier heb ik jou blog gelezen. Ik ben erg benieuwd naar de weg ernaartoe.

Liefs Chantal

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *