Werk combineren met ivf


WAS HET ONMACHT OF ONWIL?

Ik kan er al jarenlang niet mijn vinger opleggen. Als winkelmedewerkster van een grote keten is het altijd rennen en vliegen.  Ik had het nooit op mijn werk over mijn kinderwens, wij hadden toch altijd wel het ideale leuke verassing moment in gedachten. 

Maar zoals jullie ook weten gaat het allemaal niet zo makkelijk als dat wij zouden willen

HORROR

Ik weet het nog goed, mijn horror nacht kwam weer eens voorbij, was leuk geweest als hij een keer niet kwam. Mijn menstruatie begon, het was echt verschrikkelijk. Thierry moest voor de zoveelste keer mijn werk bellen omdat ik weer niet kon komen. De pijnen waren zo erg dat ik niks anders kon dan gillen gillen en nog meer gillen. Ik lag altijd op het randje van flauwvallen of ik lag tegelijkertijd te hyperventileren. Vaak had ik ook zo veel pijn dat ik er over heen ging, voor mijn gevoel was ik er dan niet meer 100 procent bij.. ik hoorde wel iedereen maar ik kon zelf niks meer. Pijn? Ja mega veel maar ik kon niks meer. Een soort shock? Ik weet het niet ik weet ieder geval dat ik er goed klaar mee was. 

ONDERZOEKEN 

Alle onderzoeken werden gestart en dat gaf ik altijd netjes aan op mijn werk. Ik moest wel want ik werkte altijd best veel. Ik vond het altijd hartstikke gezellig, het was ieder geval geen straf om te gaan werken. Maar toch voel je je rot, ik heb onderzoeken omdat ik mega veel pijnen heb, maar ondertussen heb je een grote kinderwens en dat vertelde je er natuurlijk niet bij. 

Dit ook omdat ik nog geen vast contract had, ja en wat moet je dan doen? Vertellen en er uitgeknikkerd worden? Dat is namelijk een hele hype tegenwoordig. Voor jou 10 anderen. 

Of eerlijk vertellen of maar je mond dicht houden en op het moment dat je zwanger mag zijn het aangeven aan je werkgever. Ik besloot om toch maar mijn mond dicht te houden, en wel al soms toch wat hints te geven over mijn Endometriose en zwanger worden.  Ik kreeg de datum van mijn kijkoperatie. 

ANGST

De dag van me operatie, nou operatie meer een kijk operatie, en als ze dat wat zouden tegenkomen zouden ze het gelijk gaan weghalen. Sochtends om 08:30 moest ik mijn melden op de afdeling, ‘’ dag behandeling ‘’ Ik zou lekker vroeg aan de beurt zijn, dat betekend ook lekker vroeg naar huis! Ik was zo zenuwachtig, echt niet te doen. De angsten dat ik niet wakker zou worden en dat je je lichaam eigenlijk aan de arts moet overlaten. Ik moest er niet aan denken dat er allemaal dingen fout ging. Ik was zelf nog onder narcose geweest en dat vond ik ook echt mega eng. Je bent van de wereld en heb geen controle meer over je eigenlichaam. Wat nou als ik niet wil slapen of niet lukt… of dat ik nog wat voel. Er ging echt van alles door mijn hoofd heen.

Het was zo ver ik ging met bed en al mee, afscheid genomen van Thierry en mijn schoonmoeder. Ik was zo bang, tranen rolde over mijn wangen heen. Tot aan de sluis mochten ze mee en vanaf dat moment moest ik het toch alleen doen. De sluis deuren gingen open en daar stonden 100 man voor mijn gevoel. Daar gaan we…. Uit angst keek ik veel om mij heen waar ik naar toe gebracht zou worden. ik was zo bang voor de narcose. Ik ging naar de pre-operatie kamer waar mijn infuus werd ingebracht en daarna zou ik oppgehaald worden om naar het OK te gaan. 

TIJD TIKT DOOR

Het duurde en duurde maar. Het waren slopende uren voor Thierry en mijn schoonmoeder. Wat bleek nou ik was slecht wakker geworden van de narcose. Ik voelde me lamlendig en niet goed. Ik kreeg paniekaanvallen op de uitslaapkamer en mijn medicijnen door mijn infuus was niet iets waar ik goed tegen kon. Het ergst vond ik nog dat ze mijn tube er uitgingen halen wanneer ik wakker was. Het leek wel alsof ik aan het stikken was.

Thierry en mijn schoonmoeder mochten pas rond 5 uur eventjes bij me komen op de uitslaapkamer. Kijken hoe het met mij ging, maar ik mocht er nog niet vanaf. Anderhalf uur later mocht ik naar de afdeling terug op zaal. 18:30 mochten ze pas weer bij me komen. Thierry en mijn moeder kwamen binnen, het enigste wat ik kon zeggen was dat ik dood en dood en dood ziek ben. Ik kon niks anders dan overgeven en nog meer overgeven. Totaal in paniek was ik. Om 23.30 was ik eindelijk rustig en viel ik in slaap. 

PTSS/DEPRESSIE

Eindelijk thuis. Ik kon niet meer. Ik vond alles eng en was niet meer mijn zelf.  Moe en lusteloos, bang en onrustig. Ik heb PTSS/DEPRESSIE. Mijn leven ziet er nu heel anders uit dan voor mijn kijkoperatie. 

Er spookt van alles door mijn hoofd heen, maar aan werken moet ik niet denken. Ik ging de ziektewet in.

VERPLICHTINGEN

Als je eenmaal in de ziektewet voor langere tijd beland ben je verplicht om mee te werken. Zo moest ik ook wekelijk op de koffie bij mijn werk. Ik zat er niet op te wachten want ik had een grote angst opgebouwd om alleen te zijn, zonder iemand vertrouwd om me heen. Maar toch moest ik, en moest ik lang mijn werkgever die als leidinggevende een aantal jaar jonger als mij is om mijn leven bloot te geven , en om koffie te drinken. En dat is even lastig zeg!! Voelde me elke keer zwaar kut.

Ik kreeg vaak de vraag: Chantal… Wat wil jij nou? Wil jij niet lekker thuis blijven en werken aan een kindje zonder dat je werkt. Wij denken dat dit beter voor jou is. 

Ja dat kan beter zijn maar werk is ook belangrijk. Er moet brood op de plank komen. Ik heb nog steeds niet een geldboompje gevonden.

Maar stiekem voelde ik al eigenlijk wat er aan zat te komen. Mijn ontslag… kan niet anders,

GESPREK

Na een half jaar ziektewet moest ik op gesprek komen voor mijn contract verlenging. Ik wist eigenlijk al genoeg.  Mijn leidinggevende vertelde mij met tranen in haar ogen dat mijn contract niet meer verlengd zou worden. mijn regiomanager die overigens in het zelfde schuitje heeft gezeten die had besloten dat mijn contract niet werd verlengt. Ze hadden liever iemand die wel beschikbaar was dan iemand die in de ziektewet zat met als uitzicht op een zwangerschap. WHAT! Ze gaan er al vanuit dat ik zwanger word. Wel knap vinden jullie ook niet? De artsen garanderen niks, en mijn regiomanager gaat er vanuit. 

Ik stond op straat, midden in de ivf behandelingen.

RUST 

Ik kon heerlijk even tot rust komen en aan mijzelf werken. Vanuit elke hoek kreeg ik hulp en kon ik veel en goed mee praten. Blij dat ik niet meer werk? Ja zeker even tijd om dingen op een rijtje te zetten, en te gaan knallen voor het IUI/IVF traject.

Maar wat vond ik het oneerlijk zeg. Mijn regiocoach had ook nog even besloten dat ik mezelf moest gaan betermelden voordat mijn contract zou aflopen. Nou ik ben natuurlijk geen gekke Henkie die daar intrapt.  Ik blijf lekke in de ziektewet en ze zoeken het maar uit.

Niet iedere werkgever is helaas even redelijk. ‘Een chef kan je maken of breken,  Dat is natuurlijk altijd zo, maar als je door de behandelingen strak van de hormonen staat, komt alles tien keer harder aan. Ik voelde me heel kwetsbaar en eenzaam. Weinig mensen vroegen hoe het ging en van meeleven of begrip was al helemaal geen sprake.

3 Reacties

  • Whitney

    Ik herken die reactie vaneen werkgever maar al te goed. Heb het zelf ook mee gemaakt. Het is behoorlijk confronterend en als je werkgever dan recht in je gezicht zegt ben ik ff blij dat ik geen kinderwens heb.
    Maar gelukkig heb ik nu een werkgever die het helemaal begrijpt en als ik wat later ben en anders dan is er begrip voor.

    • Chantal

      Het is idd echt heel hard als het in je gezicht word gezegd idd.
      Ik ook ik heb een fantastische werkgever nu, ik mag het niet klagen en ik krijg alle ruimte om
      met mijn ivf bezig te zijn. en aangenomen omdat ik eerlijk was over mijn ivf traject. Dankbaar!

    • Lorline

      Wat heftig moet dat zijn geweest voor je. Word er verdrietig van, dan mensen zo met elkaar om gaan. Ben blij om te lezen dat je nu een een begripvolle werkgever hebt 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *